Rubberhardheid is nou verwant aan die formuleringsTelsel.

In beide Chinese fabrieke vir rubberonderdele en Viëtnam rubber onderdele fabrieke , hardheid is een van die belangrikste aanwysers in rubberprodukontwikkeling, gehaltebeheer en vervaardiging van pasgemaakte rubberonderdele.

Hardheid beheer in pasgemaakte rubberonderdele hoofsaaklik afhang van:

Basis polimeer seleksie

Vulkanisasie sTelsel

Versterkende vullers

Weekmakers/versagmiddels

SleuTelfaktore wat Shore A-hardheidsmeting beïnvloed

1. Invloed van monsterdikte

Shore A-hardheid word gemeet aan die penetrasiediepte van die drukvoet.

Onvoldoende dikte → aansienlike vervorming → hoër hardheid lees

Groter dikte → minder vervorming → laer hardheid lees

Daarom groot Chinese fabrieke vir rubberonderdele volg streng standaard dikte vereistes om bondel konsekwentheid te verseker.

2. Invloed van drukvoetprojeksielengte

Volgens standaarde moet die inspringer uitsteek 2,5 mm verby die drukoppervlak.

Wanneer dit teen metaal of glas gedruk word, moet die hardheidstoetser lees 100°.
As die projeksielengte afwyk, vind sistematiese meetfoute plaas.
Dus kalibreer beide Chinese en ViëtNaamse fabrieke gereeld hardheidtoetsers.

3. Invloed van Indenter Tip Condition

Slytasie van die inspringpunt verander sy deursnee, wat die druk per eenheidsoppervlakte verander.

Groter puntarea → laer druk → hoër hardheid lees

Vervaardigers van rubberseëls, slange en vibrasie-isolators vervang gereeld verslete inspringers om akkuraatheid te handhaaf.

4. Invloed van temperatuur

Rubber is temperatuursensitief: hoër temperature verminder hardheid.

Sensitiwiteit verskil volgens polimeer:

NR → minder sensitief

CR, SBR → meer sensitief

Beide Chinese en ViëtNaamse rubberfabrieke toets tipies hardheid by 23 ± 2°C.

5. Invloed van leestyd

Nadat die inspringer die rubberoppervlak binnegedring het, kruipvervorming vind plaas:

Onmiddellike lees → hoër waarde

Gestabiliseerde lees → laer waarde

Die verskil kan wees 5–7 Shore A.
Daarom word hardheidlesings gewoonlik geneem binne 1 sekonde na druk.

Metodes vir die aanpassing van rubberhardheid

1. Aanpassing van vullerlaai

Die verhoging van versterkende vullers verhoog die hardheid.

Hoë-hardheid verbindings → hoë vulstof inhoud, lae polimeer inhoud

Maar verwerking word moeiliker

Fabrieke wat produseer pasgemaakte hoë-hardheid dele (steunblokke, vibrasiekussings) balanseer versterking en werkbaarheid versigtig.

2. Aanpassing van swaelinhoud

Meer swael → hoër kruisbindingsdigtheid → hoër hardheid.

Voordele:

Stabiele formulering

Goeie verwerkingsprestasie

Nadeel:

Swak hittebestandheid

Daarom, Viëtnam rubber onderdele fabrieke gebruik hierdie metode konserwatief vir hittebestande produkte.

3. Aanpassing van weekmaker-inhoud

Effektief vir sagte verbindings onder 60°A.

Weekmakers verhoog die buigsaamheid in sagte seëls, pakkings en kussingsprodukte aansienlik.

Basishardheid van gewone rubbermateriale

Hierdie basishardheidswaardes dien as belangrike verwysingsdata vir beide Chinese en ViëtNaamse rubberfabrieke wanneer nuwe formulerings ontwerp word.

Effek van vullers / weekmakers op hardheid

Hardheid verandering per 1 phr byvoeging:

Vullers wat hardheid verhoog

FEF / HAF / EPC: +0.5

ISAF: +2.5

SAF, Fumed Silica: +2.5

SRF: +0.33

Gehidreerde Silika: +0.4

Termiese swart / Harde klei: +0.25

Kalsiumkarbonaat: +0.167

Bedekte kalsiumkarbonaat: +0.142

Materiale wat hardheid verminder

Minerale rubber: –0.2

Vetterige weekmakers: –0.67

Nafteniese olie / Paraffienolie: –0.5

Aromatiese olie: –0.588

Rubberhardheidskattingsformule

Geskatte hardheid = basishardheid + (Dosis × hardheidveranderingswaarde)

Hierdie berekeningsmodel word wyd gebruik in pasgemaakte rubberonderdele-ontwerp deur beide Chinese en ViëtNaamse rubberfabrieke, wat vinnige formuleringsvoorspelling moontlik maak en ontwikkelingsiklusse versnel.

Rubberhardheid is nou verwant aan die formuleringsTelsel.